Rodzaje zabiegów przeprowadzanych w ramach stomatologii zachowawczej

Stomatologia zachowawcza, znana także jako stomatologia ogólna, jest podstawowym rodzaje usług dentystycznych. Specjalizujący się w stomatologii zachowawczej lekarze zajmują się przeprowadzaniem badań kontrolnych zębów, leczeniem skutków choroby próchnicowej, a także wykonują zabiegi profilaktyczne, mające na celu wzmocnienie zębów i ich dodatkowe zabezpieczenie przed skutkami działania bakterii próchnicy.

Wizyty kontrolne u stomatologa

Jednym z głównych zadań lekarza ze specjalizacją ze stomatologii zachowawczej jest przeprowadzanie wizyt kontrolnych pacjentów. W trakcie takiej wizyty dentysta dokładnie sprawdza zęby oraz dziąsła pacjenta, patrzy czy na zębach nie ma żadnych zalążków próchnicy, a dziąsłom nie zagrażają żadne stany zapalne. W przypadku wykrycia w zębach jakichś ubytków, w trakcie wizyty wykonuje także leczenie zęba obejmujące oczyszczenie ubytku oraz jego uzupełnienie plombą. Na wizyty kontrolne w gabinecie stomatologicznym, każdy z nas powinien się zgłaszać dwa razy w roku. Jest to bardzo ważne, jeżeli chcemy mieć pewność, że przeprowadzane zabiegi higieniczne są w pełni skuteczne i na naszych zębach nie ma śladów próchnicy.

Zabiegi profilaktyczne

W trakcie wizyty kontrolnej, stomatolog wykonuje także zabiegi profilaktyczne, które mają na celu wzmocnienie struktury zębów, ich dokładne wyczyszczenie oraz dodatkowe zabezpieczenie przez rozwojem bakterii próchnicowych.

Jak tłumaczy nasz rozmówca, stomatolog z Kliniki Stomatologicznej Rodentia w Opolu: Głównym zadaniem profilaktyki stomatologicznej jest oczyszczenie zębów z gromadzącej się płytki oraz kamienia nazębnego. W tym celu wykonuje się piaskowanie oraz skaling zębów. Po dokładnym oczyszczeniu zębów, są one jeszcze zabezpieczane poprzez lakierowanie, lakowanie bruzd zębowych oraz fluoryzację. Wszystkie wspomniane zabiegi profilaktyczne powinny być wykonywane co pół roku, czyli w trakcie każdej wizyty kontrolnej.

Leczenie kanałowe

Do gabinetu stomatologii ogólnej trafiają także tzw. pacjenci z bólem. Zazwyczaj ból ten jest spowodowany niewykrytą w porę chorobą próchnicową zęba. Bakterie próchnicy rozwijają się na zębach zgodnie z określonym schematem. Na początku są widoczne jedynie w formie drobnych przebarwień, i bez problemu można je usunąć w trakcie wizyty kontrolnej u dentysty. Z czasem jednak przedzierają się przez szkliwo i zaczynają atakować zębinę. Na tym etapie dochodzi do powstania ubytku. W tym momencie pacjent zazwyczaj nie odczuwa jeszcze bólu. Pojawia się on dopiero wówczas, gdy próchnica poradzi sobie także z zębiną i dociera do unerwionej i ukrwionej miazgi w kanałach zębowych. W takich przypadkach nie wystarczy już tylko klasyczne borowanie, ale konieczne jest również wykonanie leczenia kanałowego, którym także zajmuje się lekarz specjalizujący się w stomatologii zachowawczej. Bez względu na stopień zaawansowania choroby próchnicowej zęba, jeżeli istnieje ryzyko odczuwania bólu, leczenie zawsze odbywa się w znieczuleniu miejscowym, dzięki czemu leczenie przebiega bez zbędnego stresu.

Kiedy konieczna jest wizyta u chirurga stomatologicznego?

W prasie i publikacjach internetowych możemy spotkać się z różnymi statystykami na temat nastawienia ludzi do wizyt w gabinecie stomatologicznym – zawsze jednak wskazują one, że przynajmniej jedna na kilka dorosłych osób boi się wizyt u dentysty. Obawiamy się bólu i jak w przypadku wizyt u innych specjalistów, obawiamy się postawionej diagnozy. Wolelibyśmy nie wiedzieć, że czeka nas leczenie. Mówimy sobie, że ciemna plamka na zębie to przecież jeszcze nic takiego. W efekcie zaniedbujemy wizyty u stomatologa, ubytek staje się coraz większy, a po czasie może się okazać, że potrzebna będzie pomoc chirurga stomatologicznego. W jakich innych sytuacjach konieczna jest pomoc tego specjalisty?

Zęby mleczne i zęby mądrości

Niektóre dzieci mogą przez bardzo długi czas cieszyć się dobrym zdrowiem swoich zębów mlecznych, a każda wizyta kontrolna u dentysty kończy się po prostu uśmiechem. Cieszy to zarówno młodych pacjentów, jak i ich rodziców. Nowoczesna stomatologia zaleca, aby zęby mleczne pozostawić tak długo, aż same nie wypadną. Zdarza się jednak, że zęby nie wypadają, a pod nimi rosną już zęby stałe. W takim przypadku może być konieczna interwencja chirurga stomatologicznego, by zęby stałe mogły rozwijać się prawidłowo w odpowiedniej pozycji. Pomoc chirurga stomatologicznego może być potrzebna także w przypadku zębów mądrości, pojawiają się u człowieka znacznie później niż pozostałe zęby stałe. Często zdarza się, że nie wyrastają do końca i sprawiają człowiekowi ból i dyskomfort, ponieważ pojawiają się nawracające stany zapalne. To zęby, które z natury szybko się psują. Pomóc może wizyta w gabinecie, który ma w ofercie chirurgię stomatologiczną.

Zabieg regeneracji tkanek kostnych i inne

Zabieg regeneracji tkanek kostnych określany jest jako jeden z najtrudniejszych dla specjalisty. Polega on na przeszczepieniu tkanki autogennej, czyli pochodzącej od pacjenta lub zabieg odbywa się z zastosowaniem biomateriałów. Zabieg regeneracji ma na celu zastąpienie kości pacjenta, która uległa zniszczeniu z jakichś powodów – mówi nam przedstawiciel gabinetu dentystycznego Ortodentis w Łomiankach.

Kolejny zabieg, który musi zostać przeprowadzony przez chirurga stomatologicznego to leczenie suchego zębodołu. To powikłanie może nastąpić po ekstrakcji zęba – w miejscu po wyrwanym zębie powstaje skrzep, a to naraża na zakażenie bakteryjne. Leczenie suchego zębodołu zawsze przeprowadzane jest przez specjalistę – chirurga stomatologicznego. Lekarz ten zajmuje się także hemisekcją, a więc usuwaniem korzeni zęba w znieczuleniu miejscowym. Jest zatem kilka przypadków, kiedy czeka nas wizyta w gabinecie, który ma w ofercie chirurgię stomatologiczną. Poza omówionymi możemy zaliczyć do nich konieczność operacyjnego usuwania zatrzymanych zębów, czy odsłanianie ich do leczenia ortodontycznego, a także usuwanie torbieli, czy korektę kształtu wyrostka i dziąseł.

Znaczenie prawidłowo przeprowadzanej rehabilitacji u osób z chorobą Parkinsona

Choroba Parkinsona to schorzenie neurodegradacyjne, którego etiopatogenezy wciąż nie udało się dokładnie poznać. Do podstawowych objawów schorzenia należy zaliczyć zaburzenia chodu i równowagi, a ich nasilenie jest różne u każdego pacjenta, w zależności od indywidualnych uwarunkowań oraz stopnia zaawansowania choroby. Prawidłowo prowadzona rehabilitacja pozwala skutecznie łagodzić objawy i znacznie poprawić jakość życia chorego.

Obok farmakoterapii, rehabilitacja jest jednym z podstawowych sposobów poprawy jakości życia osób zmagających się z chorobą Parkinsona – mówi specjalista z Ośrodka Opiekuńczo-Rehabilitacyjnego DUOMED w Markach pod Warszawą.

Właściwie dobrane ćwiczenia umożliwiają nie tylko opóźnienie występowania zaburzeń ruchowych i poprawę aktualnego stanu pacjenta, ale także sprzyjają jak najdłuższemu utrzymaniu jego samodzielności.

Rozpoczęcie rehabilitacji zawsze powinno być poprzedzone gruntowną oceną stanu zdrowia i funkcji poznawczych pacjenta. W tym celu wykorzystuje się różnorodne testy, dzięki którym możliwe jest ustalenie optymalnego planu rehabilitacyjnego. Opracowanie indywidualnego programu rehabilitacji jest niezwykle ważne, ponieważ każdy chory zmaga się z innymi problemami, wymagającymi konkretnych metod usprawnienia.

Kinezyterapia – leczenie ruchem w chorobie Parkinsona

Olbrzymią rolę w rehabilitacji osób z chorobą Parkinsona odgrywają ćwiczenia ruchowe. Pozwalają one opóźnić narastanie zaburzeń ruchowych i wydłużają okres niezależności funkcjonalnej pacjenta. Co ważne, takie ćwiczenia wpływają także na poprawę stabilności postawy, co przyczynia się do zmniejszenia ryzyka występowania niebezpiecznych upadków.

Indywidualna rehabilitacja ruchowa może być wspierana przez ćwiczenia w grupach. Takie postępowanie wskazane jest szczególnie w przypadku osób o niewielkich ograniczeniach sprawności. W zależności od stadium zaawansowania choroby wykonywane są ćwiczenia czynne lub bierne.

Rehabilitacja w kolejnych stadiach choroby Parkinsona

W początkowych stadiach choroby ćwiczenia fizyczne mają na celu ograniczenie występowania objawów chorobowych, natomiast w późniejszych – koncentrują się na zapobieganie powikłaniom i unieruchomieniu pacjenta.

Na początku rozwoju choroby, rehabilitacja skupia się na ćwiczeniach korygujących chód i umacniających zdolność utrzymywania prawidłowej postawy. Stosuje się przede wszystkim ćwiczenia rozluźniające, oddechowe, a także koordynacyjne. Dzięki ćwiczeniom rozciągającym wpływa się na zmniejszenie bolesności i sztywności mięśni.

Przed wystąpieniem zaburzeń równowagi, a więc w II stadium rozwoju choroby Parkinsona, duży nacisk należy kłaść na utrzymywanie wyprostowanej postawy. Służą temu proste ćwiczenia, takie jak przysiady, chodzenie po schodach, wstawanie z krzesła itd. W fazie III ćwiczenia rehabilitacyjne ukierunkowane są na zapobieganie upadkom.

W IV stadium rozwoju choroby Parkinsona, kiedy pojawiają się problemy z chodzeniem i staniem, podczas wykonywania ćwiczeń niezbędna jest pomoc opiekuna. Terapii ruchowej towarzyszą wtedy ćwiczenia koncentracji, pomagające choremu w utrzymywaniu uwagi na wykonywaniu tylko jednego zadania w danym momencie.

W V fazie choroby, gdy aktywność chorego ograniczona jest do poruszania się na wózku, wskazane jest stosowanie ćwiczeń czynnych i biernych, zawsze przy wsparciu opiekuna. Dla poprawy sprawności i bezpieczeństwa pacjenta wymagane jest stosowanie odpowiednich pomocy ortopedycznych, jak wózek do nauki chodzenia oraz balkonik.

Rehabilitacja osób z chorobą Parkinsona może być poszerzona także o inne formy terapii. Zalicza się do nich m.in. muzykoterapię, PNF, Nordic Walking, aerobik oraz ćwiczenia z taśmą. Dobór odpowiednich, skutecznych i bezpiecznych form rehabilitacji zawsze należy konsultować ze specjalistą.

Prawidłowo prowadzona rehabilitacja z właściwie dobranymi ćwiczeniami ruchowymi pozwala pacjentowi jak najdłużej czynnie uczestniczyć w życiu rodzinnym, zawodowym i społecznym. Praca z chorym, polegająca na podniesieniu jego wydolności fizycznej oraz sprawności motorycznej, wpływa także na umożliwienie mu samodzielnego wykonywania czynności samoobsługowych przez jak najdłuższy czas.

Kiedy stosuje się leczenie endodontyczne

Leczenie kanałowe, bo tak powszechnie nazywane jest leczenie endodontyczne, jest wykonywane w sytuacjach, gdy nieleczona choroba próchnicowa zęba jest już w tak zaawansowanym stadium, ze nie ma możliwości wyleczenia jej tradycyjnymi metodami, tylko niezbędne jest dostanie się także do kanałów zęba. Kiedy dokładnie dochodzi do takich sytuacji oraz jaki jest przebieg leczenia kanałowego, dowiesz się z naszego artykułu.

Efekt nieleczonej próchnicy zęba

Konieczność wykonania leczenia kanałowego jest zazwyczaj efektem zaniedbania swoich zębów i niezgłaszania się na wizyty kontrolne do gabinetu stomatologicznego. Próchnica zęba zazwyczaj rozwija się bowiem stosunkowo wolno i zanim dojdzie do konieczności wykonania leczenia endodontycznego można ją pokonać w dużo prostszy i mniej inwazyjny sposób.

Jak tłumaczy nasz rozmówca, stomatolog z Kliniki Stomatologicznej Almadent w Rzeszowie: Tak, wykonywanie regularnych wizyt kontrolnych w gabinecie dentystycznym jest szalenie ważne w przeciwdziałaniu choroby próchnicowej. Stomatolog ma bowiem możliwość wykrycia zalążków próchnicy jeszcze w formie jedynie drobnych przebarwień na zębach.  W takich przypadkach zabieg ogranicza się do dokładnego wyczyszczenia zęba oraz zabezpieczenia go preparatem z fluorem. W drugim stadium choroby, próchnica zaczyna się dostawać w głąb zębiny, powodując tym samym powstanie ubytku w zębie.  W takich sytuacjach niezbędne jest już borowanie, w celu oczyszczenia i ukształtowania ubytku oraz wypełnienie go plombą. W ostatnim stadium próchnica przebija się już przez zębinę i dociera do znajdującej się w kanałach zębowych miazgi. W takich sytuacjach niezbędne jest już przeprowadzenie leczenia kanałowego.

Ostatnia szansa na uratowanie chorego zęba przed ekstrakcją

Dotarcie bakterii próchnicowych do kanałów zębowych wiążę się z bardzo dużym bólem. Miazga zębowa składa się bowiem z nerwów oraz naczyń krwionośnych. Z tego względu pacjenci, u których konieczne jest wykonanie leczenia kanałowego nie przychodzą do dentysty na wizytę kontrolną, ale zgłaszają się z bardzo silnym bólem, który nie pozwala im normalnie funkcjonować. Jedyną metodą na wyleczenie takiego zęba jest dokładne wyczyszczenie wszystkich kanałów (i to zarówno z bakterii, jak i ze zdrowej miazgi zębowej), ich ukształtowanie oraz wypełnienie gutaperką. W efekcie leczenia ząb jest martwy, jednak nadal może pełnić swoje funkcje i nie trzeba go usuwać.

Na czym polega komputerowe badanie wzroku?

Komputerowe badanie wzroku ma na celu zbadanie ostrości widzenia. Warto jednak pamiętać, że samo komputerowe badanie wzroku nie stanowi podstawy do dobrania okularów czy soczewek. Dobór odpowiedniej korekcji okularowej wymaga przeprowadzenia szerszej diagnostyki z udziałem pacjenta.

Komputerowe badanie wzroku jest więc ważną częścią składową pełnej diagnostyki wykonywanej przez optometrystę lub okulistę. Jego zastosowanie w znaczny sposób przyspiesza proces określenia refrakcji wzroku.

Na czym polega komputerowe badanie wzroku?

Komputery znalazły szerokie zastosowanie w diagnostyce medycznej. Komputerowe badanie wzroku nie jest wykonywane jednak bezpośrednio przy użyciu komputera, lecz z zastosowaniem specjalistycznego urządzenia, które nazywamy refraktometrem automatycznym lub potocznie autorefraktometrem. Autorefraktometr jest przeznaczony do badania ostrości wzroku na podstawie pomiarów krzywizny rogówki i soczewki oka. Podczas badania pacjent powinien spoglądać (każdym okiem oddzielnie) na oddalony przedmiot przez niewielki otwór w autorefraktometrze.

Działanie autorefraktometru

Badanie z użyciem autorefraktometru trwa zaledwie kilka sekund dla każdego oka i całkowicie bezbolesne. Podczas badania do oka pacjenta wpuszczana jest zupełnie nieszkodliwa wiązka promieni podczerwonych. Pod jej wpływem powstają refleksy od układu optycznego oka, które następnie są analizowane. Procesor komputera umieszczonego w autorefraktometrze dokonuje przeliczenia zebranych danych na wielkość refrakcji oka badanego pacjenta.

Warto dodać, że komputerowe badanie wzroku ma charakter przedmiotowy, co oznacza, że odbywa się bez czynnego udziału pacjenta. Na jego podstawie uzyskujemy wynik, który określa przybliżoną wartość korekcji optycznej. Z tego też powodu wyłącznie na postawie komputerowego badania wzroku nie można wykonać okularów korekcyjnych. Nie daje ono możliwości praktycznego zweryfikowania dobranej przez autorefraktometr mocy szkieł. Niezbędne jest zatem dokładne sprawdzenie, jak dany pacjent widzi w dobranej w ten sposób korekcji oraz dostosowanie jej mocy dla osiągnięcia optymalnego widzenia przez pacjenta.

Leczenie chorób przyzębia – Periodontologia

Periodontologia zajmuje się diagnozą i leczeniem chorób przyzębia. Czym są choroby przyzębia? Zaliczamy do nich wiele jednostek chorobowych, w których atakowane są tkanki podporowe zębów, czyli te utrzymujące je w zębodołach. Choroby przyzębia mogą występować wśród wszystkich grup wiekowych pacjentów – u dzieci, młodzieży i dorosłych.

Choroby przyzębia stają się coraz częstszym problemem u pacjentów i są zaliczane do tzw. grupy chorób społecznych. Przyzębiem nazywamy tkanki, które są w kontakcie z szyjką zęba, czyli: dziąsło, ozębną, okostną, kość wyrostka zębodołowego oraz cement korzeniowy.

Elementy przyzębia

Jednym z częściej atakowanych tkanek przyzębia są tkanki dziąsła. Zdrowe dziąsło powinno być bladoróżowe, nieco jaśniejsze jest u dzieci niż dorosłych. Długością powinno sięgać do szyjki zęba, nie odsłaniając cementu korzeniowego zabezpieczającego korzeń zęba.

Ozębna to splot włókien kolagenowych, które mocują ząb w zębodole. Przyczepiają się do kości wyrostka zębodołowego szczęki lub żuchwy z jednej strony, a z drugiej do cementu korzeniowego. To właśnie ozębna odpowiada za ruchomość fizjologiczną zęba.

Okostna to zewnętrzna warstwa kości, która jest bogato unerwiona i unaczyniona.

Jak często występują choroby przyzębia i co je powoduje?

Jak podaje ekspert z Kliniki Stomatologicznej Medentes – w Polsce na schorzenia przyzębia cierpi 50% 7-latków, 75% 12-latków i 99% osób dorosłych. Skutkiem tych chorób może być nie tylko rozchwianie, ale nawet utrata zębów i właśnie dlatego, tak ważne jest niedopuszczenie do ich rozwoju.

Najczęściej choroby przyzębia spowodowane są obecnością płytki nazębnej, czyli nalotu bakteryjnego gromadzącego się na zębach, dziąsłach i uzupełnieniach protetycznych. Bakterie te są w stałym kontakcie z dziąsłem i wydzielają bezpośrednio na dziąsło szkodliwe enzymy i toksyny, które negatywnie wpływają na jego kondycję oraz zmniejszają jego odporność na drobnoustroje.

Jeśli nie będziemy odpowiednio dbać o zęby, płytka bakteryjna rozprzestrzeni się w głąb szczeliny dziąsłowej i powstanie w ten sposób poddziąsłowa płytka bakteryjna. Jej rozwój powoduje lekko alkaliczny odczyn w kieszonce zęba (ponieważ rozkłada białka), co sprzyja chorobotwórczym drobnoustrojom i zwiększa ich aktywność enzymatyczną – prowadząc do uszkodzenia okolicznych tkanek.

Do najczęstszych chorób przyzębia należą: zapalenie dziąseł oraz zapalenie przyzębia (dotyczące głębiej położonych tkanek).

Jak leczyć choroby przyzębia?

Najważniejsze jest uświadomienie pacjentowi, że dla zdrowego przyzębia kluczowe jest dbanie o higienę jamy ustnej. Istotne jest, żeby nie tylko regularnie szczotkować zęby, ale też w odpowiedni sposób i odpowiednio długo. Kolejnym etapem leczenia periodontologicznego jest usunięcie złogów nazębnych przez dentystę. W ostatniej fazie leczenia czasami istnieje także możliwość chirurgicznego pokrycia recesji, czyli miejsc, gdzie osunęło się dziąsło.

Oprócz zabiegów dentystycznych, podczas leczenia zapaleń przyzębia, stosowane są także środki farmakologiczne  (antybiotyki i chemioterapeutyki). Jest to jednak wyłącznie terapia uzupełniająca, ponieważ samo leczenie polega na usunięciu z zębów kamienia i nalotów.

Na czym polega bronchoskopia?

Bronchoskopia to stosunkowo często wykonywany zabieg, podczas którego lekarz jest w stanie dotrzeć do wnętrza tchawicy i oskrzeli, aby je dokładnie obejrzeć (proces ten nosi nazwę wziernikowania), ale też by na przykład pobrać fragmenty tkanek do dalszych badań, usunąć ciało obce, które tam właśnie utkwiło, odessać nadmiar zalegającej wydzieliny albo podać leki bezpośrednio w miejscu, gdzie są najbardziej potrzebne. Jak dokładnie przebiega cała procedura?

Przygotowanie do zabiegu

Wskazaniami do przeprowadzenia bronchoskopii są między innymi często występujące duszności, długotrwały, męczący kaszel, krwioplucie czy nawracające zapalenie płuc, a także wymagające weryfikacji wyniki tomografii komputerowej czy prześwietlenia RTG. Przed planowanym zabiegiem trzeba dodatkowo wykonać EKG oraz badania krwi umożliwiające ocenę krzepnięcia i stwierdzenie zapalenia wątroby typu B.

Przez 24 godziny przed zabiegiem nie wolno palić, przez 4-6 godzin wcześniej nie należy jeść, a przez 2-3 przyjmować płynów. Zmniejsza to ryzyko zachłyśnięcia się w trakcie procedury. Osoby przyjmujące insulinę powinny w dniu zabiegu pominąć poranną dawkę. Lekarza trzeba zresztą koniecznie poinformować o stosowaniu wszelkich leków, a także o schorzeniach takich jak astma, nadciśnienie, alergie czy zaburzenia pracy serca.

Tuż przed bronchoskopią pacjenci korzystający z protez zębowych muszą je wyjąć, wszystkim zaś podaje się środki uspokajające oraz spowalniające akcję mięśnia sercowego i zmniejszające ryzyko skurczu krtani.

W niektórych przypadkach lekarz może podjąć decyzję o znieczuleniu ogólnym, zazwyczaj jednak tylną ścianę gardła, nasadę języka oraz struny głosowe znieczula się miejscowo anestetykiem w formie aerozolu – dowiadujemy się we wrocławskim gabinecie chirurgiczno-diagnostycznym dr. n. med. Krzysztofa Dudka.

Przebieg bronchoskopii

Podczas zabiegu leżącemu lub (rzadziej) siedzącemu pacjentowi podaje się tlen przez nos specjalnymi wąskimi rurkami, stale monitoruje się również saturację i ciśnienie krwi, a także zapis EKG. Przez nos lub usta lekarz wprowadza do dróg oddechowych bronchoskop lub bardziej elastyczny i dokładniejszy bronchofiberoskop. Jest to rodzaj endoskopu, toteż na końcu zainstalowane ma źródło światła i kamerę umożliwiającą wziernikowanie tchawicy, oskrzeli i strun głosowych. Bronchoskopia należy do najbardziej skutecznych metod diagnozowania poważnych chorób w obrębie tych właśnie narządów.

W jej trakcie specjalnymi kleszczami można też usunąć z dróg oddechowych znajdujące się w nich ciało obce, a szczypczykami, ssakiem albo odpowiednią szczoteczką pobrać próbki tkanek, które są następnie badane w laboratorium pod kątem ewentualnych zmian nowotworowych oraz obecności grzybów, prątków gruźlicy albo innych bakterii.

Po zabiegu

Całość trwa od kilkunastu minut do pół godziny. Po zabiegu przez parę godzin nie wolno jeść ani pić, warto natomiast odpoczywać w pozycji leżącej, zwłaszcza gdy występuje powikłanie w postaci krwioplucia. Trzeba wówczas dać podrażnionym naczyniom krwionośnym czas na zasklepienie się. Znacznie częstszym skutkiem ubocznym jest jednak znikająca po kilku godzinach chrypa. Ryzyko poważniejszych powikłań jest większe, jeśli pacjent poddany był wcześniej np. biopsji tkanki płucnej, dlatego po bronchoskopii kieruje się taką osobę na dodatkowe prześwietlenie klatki piersiowej.

Kiedy warto zażywać kąpieli borowinowych?

Kąpiele borowinowe to zabieg bardzo często stosowany w wielu uzdrowiskach i ośrodkach spa. Swoją popularność zawdzięcza dobroczynnym właściwościom – borowina oddziałuje na nasz organizm zarówno od zewnątrz, jak i od wewnątrz, wpływa dodatnio tak na zdrowie, jak i na urodę. Czym jest borowina, jak działa i kto odniesie najwięcej korzyści z kąpieli borowinowych?

Czym jest borowina?

Największe złoża borowiny – torfu mocno przetworzonego przez bakterie – znajdują się w środkowo-wschodniej części Europy, czyli m.in. w Polsce. W naszym kraju z dobrodziejstw borowiny korzysta się już od ponad 150 lat.

Złoża torfu, który z czasem stał się borowiną, powstały 10 000 lat temu – mówi specjalista z Uzdrowiska Połczyn.Przez ten czas był on stale przetwarzany przez bakterie. To im borowina zawdzięcza bogaty skład, w którym znajdziemy zarówno substancje organiczne, jak i nieorganiczne. To unikatowe połączenie, które wpływa na nasze ciało na wielu poziomach.

W skład borowiny używanej do przeprowadzania zabiegów upiększających i leczniczych wchodzą sole mineralne (m.in. krzemionkowe, żelazowe czy wapienne), mikroelementy, makroelementy, węglowodany, kwasy i białka.

Wskazania i przeciwwskazania do kąpieli borowinowych

Borowina wykazuje wielostronne działanie. Sole mineralne poprawiają ukrwienie skóry, mają działanie ściągające, przeciwzapalne i antybakteryjne, dzięki czemu skóra poddana zabiegom z borowiną jest odżywiona, gładka, odzyskuje zdrowy koloryt.

Zabiegi z borowiną są wskazane w przypadku osób borykających się ze stanami zapalnymi narządów ruchu oraz układu pokarmowego i kobiecych dróg rodnych. Łagodzą zmiany reumatoidalne i wrzodowe. Z uwagi na pobudzanie produkcji estrogenu pozwalają łatwiej przejść menopauzę, sprzyjają też leczeniu hormonalnej niedoczynności jajników oraz rekonwalescencji po operacyjnych zabiegach ginekologicznych.

Kąpiele borowinowe zaleca się także osobom z chorobami neurologicznymi. Substancje zawarte w borowinie wspierają leczenie rwy kulszowej oraz niedowładów.

Jak wszystkie zabiegi lecznicze, także i te z użyciem borowiny nie mogą być stosowane u wszystkich. Do przeciwwskazań zaliczają się m.in.: niewydolność krążeniowa i oddechowa, choroba wieńcowa, skoki ciśnienia tętniczego krwi, ciąża, krwawienia z dróg rodnych. Borowina nie będzie odpowiednia bezpośrednio po urazach kości i stawów oraz przy ostrych stanach zapalnych. Powinny z niej zrezygnować także osoby zmagające się z nowotworami oraz nadczynnością tarczycy.

Granulox – charakterystyka leku

Granulox jest innowacyjnym preparatem w aerozolu, który wspomaga proces leczenia chronicznych, przewlekłych ran, poprzez zwiększenie dotlenienia tkanek. Wysoka zawartość hemoglobiny oraz łatwa, bezdotykowa aplikacja sprawiają, że Granulox jest najskuteczniejszym i najwygodniejszym środkiem przyspieszającym gojenie trudnych ran.

Niedostateczne dotlenienie uszkodzonych tkanek jest główną przyczyną spowolnienia procesu gojenia – wyjaśnia nasz rozmówca z firmy Hexanova. Jest to często spotykany problem zwłaszcza w przypadku odleżyn, stopy cukrzycowej czy owrzodzenia podudzi. W celu przyspieszenia regeneracji tkanek, należy zadbać o ich dotlenienie.

Działanie preparatu Granulox

Zasada działania Granuloxu jest prosta. Spray należy rozpylić na oczyszczoną ranę. Wysoko skoncentrowana w preparacie hemoglobina, wiąże tlen z otoczenia i przenikając w głąb, transportuje go do podstawy rany. Prawidłowo dotlenione tkanki rozpoczynają procesy regeneracyjne, dzięki czemu organizm lepiej i szybciej radzi sobie z ich odbudową.

Skutki uboczne

W składzie preparatu znajduje się wysoko oczyszczona hemoglobina, będąca w 100% naturalnym nośnikiem tlenu, fenoksyetanol, czyli organiczny związek o działaniu bakteriobójczym, sól fizjologiczna oraz woda. Oznacza to, że Granulox jest w pełni bezpieczny dla użytkownika i nawet w przypadku znacznego przekroczenia zalecanych dawek nie występują działania uboczne.

Stosowanie leku Granulox

Lek Granulox jest płynem aplikowanym w aerozolu.  Taki sposób podawania preparatu eliminuje konieczność dotykania rany, dzięki czemu jest bardzo higieniczny, a aplikacja bezbolesna. Pojedyncza buteleczka zawiera 12 ml preparatu, co wystarczy na około 30 aplikacji. Lek należy nakładać na oczyszczoną ranę raz na 1 do 3 dni, w zależności od częstotliwości zmiany opatrunków.

Na czym polega detoksykacja pacjentów uzależnionych od alkoholu?

Uzależnienie od alkoholu to niezwykle poważny problem społeczny – szacuje się, że w Polsce nawet 3 miliony osób mają problem z kontrolą ilości spożywanego alkoholu, jednak cierpią na tym nie tylko oni, ale również osoby im bliskie. Jednocześnie bardzo mała jest świadomość tego, czym jest alkoholizm i na czym polega jej terapia. Nie wystarczy bowiem po prostu zaprzestać picia – pierwszym etapem wychodzenia z nałogu powinien być detoks organizmu.

Czym jest detoks i dlaczego się go stosuje?

Detoksykacja organizmu, potocznie nazywana detoksem, to proces kontrolowanego oczyszczania organizmu z zatruwających go toksyn zawartych w alkoholu – wyjaśniają specjaliści z Ośrodka Leczenia Uzależnień Virtus Polega on na podawaniu pacjentowi preparatów uzupełniających poziomy elektrolitów i witamin z grupy B, a także specjalnie dobranych leków zmniejszających ryzyko wystąpienia padaczki, arytmii serca czy drgawek.

Dlaczego odpowiednio przeprowadzony detoks jest tak istotny? Ponieważ zatruty organizm po gwałtownym odstawieniu alkoholu może doświadczyć poważnego szoku chemicznego, występującego, gdy ilość alkoholu we krwi spada. Szok ten może objawiać się między innymi:

  • Różnego rodzaju bólami,
  • Wymiotami
  • Drżeniem mięśni
  • Bezsennością
  • Zaburzeniami świadomości
  • Stanami lękowymi
  • Omamami słuchowymi i wzrokowymi

Objawy te w różnym natężeniu dotykają około 15% osób uzależnionych od alkoholu i są jedną z przyczyn, dla których osoby te tkwią w nałogu – odstawienie używki wiąże się dla nich po prostu ze zbyt dużym dyskomfortem. Detoks ma im pomóc w przetrwaniu procesu oczyszczania się organizmu.

Ile czasu trwa detoks?

Detoksykacja organizmu trwa minimum trzy dni – w tym czasie pacjent znajduje się pod stałą opieką lekarzy i pielęgniarek, którzy kontrolują ilość i rodzaj przyjmowanych przez niego leków, witamin i elektrolitów. Jednakże terapia alkoholizmu nie kończy się na odtruciu organizmu. Należy pamiętać, że uzależnienie ma charakter nie tylko biologiczny, ale również – i to w dominującym znaczeniu – psychicznym. Dlatego tak bardzo ważne jest, aby pacjent po detoksykacji został otoczony opieką psychologiczną. W czasie psychoterapii poznaje on, czym jest choroba alkoholowa, jakie negatywne skutki picie alkoholu wywiera zarówno na jego organizm, jak i życie emocjonalne i społeczne. Bardzo duże znaczenie ma ponadto dbałość o higienę życia psychicznego, a zatem nauczenie radzenia sobie w sytuacjach życiowych, które mogą skłonić chorego do ponownego sięgnięcia po alkohol, prawidłowa dieta, aktywność fizyczna oraz intelektualna.