Ekspozycja na hałas w ciąży negatywnie wpływa na płód

wplyw halasu na plod

Hałas to współcześnie jeden z groźniejszych czynników, zagrażających naszemu słuchowi. Jak wskazują szwedzcy naukowcy, uciążliwe, głośne dźwięki są równie niebezpieczne dla płodu, rozwijającego się w brzuchu matki, która wciąż przebywa w gwarze bądź zbyt głośno słucha muzyki.

Ekspozycja na hałas w ciąży zwiększa bowiem ryzyko urodzenia dziecka z wadami słuchu, o czym często zapominają przyszłe matki, uparcie przesiadujące w pracy – niekiedy w hałaśliwym biurze lub modnym ostatnio open space, niemal aż do samego rozwiązania. Efekty tego typu braku wyobraźni często potrafią być zatrważające, a jedynym ratunkiem dla dzieci pozostają aparaty słuchowe.

Hałas szkodzi dziecku w brzuchu mamy

Badanie przeprowadził Instytut Medycyny Środowiskowej (IMM) w Sztokholmie na próbie 1,4 mln dzieci urodzonych w latach 1986 – 2008. Zbierane na potrzeby testu dane zawierały informacje m.in. o zawodzie matek, ich stosunku do palenia tytoniu, wskaźnikach masy ciała, wieku, pochodzeniu, a także czynnikach społeczno-ekonomicznych.

Wyniki potwierdziły hipotezę specjalistów i wykazały, że w przypadku matek zatrudnionych na pół etatu, przebywających w hałasie o poziomie natężenia ponad 85 dB, współczynnik ryzyka wystąpienia u ich dzieci ubytku słuchu wyniósł 1.27, natomiast wśród Pań zatrudnionych na cały etat współczynnik ten wzrósł do 1.82. Szwedzcy specjaliści apelują do przyszłych matek, aby unikały przebywania w głośnych pomieszczeniach, a więc w hałasie powyżej 80 dB, jednak prawdą jest, że w biurach tego typu pomiary poziomu natężenia dźwięku nie są często przeprowadzane.

Warto pamiętać również, jednocześnie zwracając uwagę na ludzką naiwność, że ochronniki słuchu stosowane przez matkę w pracy sprzyjają jedynie zapewnieniu komfortu jej samej, wówczas kiedy dziecko wciąż pozostaje niechronione.

Źródło: Strefa Słuchu – badania słuchu

Jak często powinno się badać wzrok?

badanie wzroku

Oczy to jeden z najważniejszych organów naszego ciała. Dzięki nim możliwe jest wykonywanie ogromnej większości działań, jakich podejmujemy się każdego dnia. Dlatego tak ważne jest utrzymanie ich w dobrym zdrowiu. Oprócz stosowania zróżnicowanej diety i oszczędzania wzroku, np. poprzez robienie przerw od pracy przy komputerze, kluczowa jest profilaktyka. W zależności od wyjściowego stanu oczu, a także naszego wieku rutynowe badania okulistyczne wykonuje się w różnych odstępach czasu.

Badania profilaktyczne u osób młodych

Dzieci i młodzież poddawane są regularnej kontroli jakości widzenia w szkołach. Później musimy pamiętać o wizytach u okulisty sami. Jeśli widzimy dobrze, a oczy zasadniczo nie bolą, na wszelki wypadek warto wybrać się na badanie raz na dwa, ewentualnie trzy lata.

Bywa, że podczas takiej profilaktycznej wizyty ujawniona zostaje wada wzroku, z której nie zdawaliśmy sobie sprawy, tłumacząca jednak chociażby nawracające bóle głowy – mówi przedstawicielka salonu optycznego Optyk-Dębica.pl.

Wszelkie zmiany dobrze jest (s)kontrolować

Jeżeli kiedykolwiek stwierdzono u nas problem z widzeniem, częstotliwość wizyt kontrolnych powinien określić lekarz, jeżeli zachodzi taka potrzeba. Szczególnie gdy decydujemy się na korekcję wzroku przy pomocy okularów lub szkieł kontaktowych – zwłaszcza w pierwszym okresie przyzwyczajania się do nich warto odwiedzać okulistę nieco częściej, aby ocenił on, jak tolerujemy wybrane przez nas rozwiązanie.
Zgłosić się na badanie należy każdorazowo, kiedy obserwujemy jakiekolwiek niepokojące sygnały w okolicy oka, kiedy nasz wzrok się długotrwale pogarsza, tj. nie jedynie chwilowo, np. w związku ze zmęczeniem – ale też gdy nasze oczy od jakiegoś czasu męczą się szybciej niż zazwyczaj. Jeżeli nie odczuwamy podobnych dolegliwości, przy korygowanej wadzie wzroku wystarczy zgłaszać się na profilaktyczną kontrolę raz do roku.

Z wiekiem częściej

Ta częstotliwość wizyt u okulisty obowiązuje również dobrze widzące osoby po 40. roku życia. Wzrok z wiekiem bowiem słabnie, rośnie też tendencja do widzenia gorzej jednocześnie w bliży i dali, a także ryzyko wystąpienia chorób takich jak jaskra. A jak w przypadku większości schorzeń, tak i te odpowiednio wcześnie wykryte znacznie łatwiej poskromić.

W jakich sytuacjach wykonuje się biopsję piersi?

biopsja piersi

Biopsja piersi umożliwia dokonanie precyzyjnej diagnostyki zachodzących w jej obrębie zmian chorobowych. Wbrew panującej jeszcze kilka czy kilkanaście lat temu opinii, jest to badanie całkowicie bezpieczne. Wykonuje się je jednak jedynie w przypadku wystąpienia określonych wskazań. W jakich sytuacjach wykonuje się ten zabieg, dowiesz się z naszego artykułu.

Wykrywanie choroby nowotworowej

Biopsję piersi można wykonać jedynie w sytuacji wykrycia podejrzanych zmian w trakcie samobadania piersi, podczas mammografii lub badania USG. Celem wykonania wkłucia jest ustalenie, czy wykryte zmiany mają charakter łagodny czy złośliwy. Biopsja jest jednym z podstawowych badań onkologicznych.

Jak tłumaczy nasz rozmówca, specjalista z Euro-Kliniki z Siemianowic Śląskich: Badania tego nie można wykonać na życzenie pacjentki, tylko zawsze  potrzebne jest skierowanie lekarza, który wystawia je w przypadku zaobserwowania niepokojących zmian. Jest to bardzo istotne, ponieważ lekarz, który przeprowadza biopsję musi wiedzieć, gdzie i czego ma szukać. Pomocą jest wykonywanie go z podglądem w postaci obrazu mommograficznego lub ultrasonograficznego.

Rodzaje biopsji piersi

Badanie wykonywane jest w sali ambulatoryjnej lub na sali operacyjnej. Wykonuje się kilka rodzajów tego badania: biopsję cienkoigłową, biopsję gruboigłową oraz biopsję otwartą.

Najczęściej stosowaną metodą biopsji piersi jest biopsja cienkoigłowa, ponieważ jest najmniej inwazyjna. Zabieg jest praktycznie bezbolesny, w razie potrzeby istnieje także możliwość zastosowania znieczulenia miejscowego. Lekarz wykonuje wkłucie bardzo cienką igłą, która ma średnicę od 0,6 do 0,8 mm, i pobiera do zbadania potrzebną próbkę. Wadą tej metody biopsji jest fakt, że nie zawsze daje ona jednoznaczny wynik i w przypadku jakichkolwiek wątpliwości trzeba badanie powtórzyć poprzez wykonanie biopsji gruboigłowej lub biopsji otwartej.

Biopsja gruboigłowa wykonywana jest przy użyciu igły o znacznie większej średnicy, dzięki czemu za jej pomocą można pobrać zdecydowanie więcej materiału do badań. Zabieg poprzedza wykonanie znieczulenia miejscowego oraz dokonanie drobnego nacięcia skóry, przez które wprowadzana jest igła. Czasami niezbędne jest wykonanie kilku nacięć, aby móc pobrać materiał z kilku miejsc.

Trzecim rodzajem biopsji jest biopsja otwarta, która ma już jednak charakter zabiegu chirurgicznego. Wykonywana jest w znieczuleniu miejscowym lub ogólnym. Może występować w dwóch postaciach: biopsji wycinkowej, w której pobierany jest za pomocą noża wycinek z wykrytego guza, lub biopsja wycięciowa, która polega na całkowitym wycięciu guza.

Chora tarczyca to osłabienie całego organizmu

tarczyca

Kiedy w organizmie z tygodnia na tydzień pojawia się coraz więcej niepokojących zaburzeń związanych z  pracą serca, nerek,  jajników, układu nerwowego i przemianą materii ,  wówczas powinien to być sygnał dla nas do zbadania tarczycy.

Choroby tarczycy mogą dawać bardzo wiele nieprzyjemnych objawów. Chroniczne zmęczenie organizmu, ogólne osłabienie, wzrost lub spadek masy ciała, stale towarzyszące nam uczucie zimna, nadpobudliwość, bezseność, kołatanie serca, nadpotliwość – to nie jedyne skutki nadmiaru lub niedoboru hormonów tarczycy. Może ich być  znacznie więcej. Jakie zaobserwowane przez nas objawy powinny wzbudzić naszą czujność?

Jakie funkcje pełni tarczyca?

Tarczyca jest umieszczonym w okolicach szyi i gardła niewielkim gruczołem, który swym kształtem przypomina motyla. Jej najważniejszym zadaniem jest wytwarzanie hormonów tarczycowych: T4-tyroksyny, T3- trójjodotyroniny. Hormony te w swej budowie zawierają jod,  sterują pracą układu pokarmowego, regulując w ten sposób tempo przemiany materii. Mają ogromny wpływ na produkcję energii w komórkach, syntezę aminokwasów, przyswajanie witamin i składników odżywczych a także na produkcję innych hromonów np.hormonów układu płciowego.

Oznacza to, że ten niewielki, bo ważący jedynie od 15 do 30 gramów gruczoł, odpowiada za naszą wagę, ilość energii, ruchliwość oraz za równowagę zawartości niektórych pierwiastków  we krwi, przede wszystkim fosforu i wapnia. Tarczyca ma także wpływ na właściwe funkcjonowanie krążenia krwi i pracy serca.

Zaburzenia tarczycy w wydzielaniu  hormonów, ich  niedobór lub nadmiar mogą mieć negatywne skutki dla działania całego organizmu. Ta rola powoduje, że gruczoł ten stale musi współpracować także z innymi wytwarzającymi hormony organami, m.in. z przysadką oraz znajdującym się w mózgu podwzgórzem. Wszystkie te organy są od siebie uzależnione i bez pomocy drugiej strony nie mogą należycie spełniać swoich funkcji. Dlatego też rola tarczycy jest tak ważna.

Zaburzenia w funkcjonowaniu tarczycy określa się jako nadczynność i niedoczynność tarczycy lub jako stan zapalny tarczycy.

Objawy niedoboru hormonów tarczycy – niedoczynność tarczycy

Jak tłumaczy nasz rozmówca, dyplomowany naturopata Elżbieta Antczak z Centrum Terapii Naturalnych LALIMED, które zajmuje się m.in.  wykonywanie testów pozwalających zdiagnozować przyczyny powstawania wielu nękających nas dolegliwości:

Do najważniejszych objawów, które mogą wskazywać niedobory hormonów wytwarzanych przez tarczycę należą przede wszystkim ogólne osłabienie organizmu i chroniczne zmęczenie. Takie osoby mają również problemy z ciągłym odczuwaniem zimna szczególnie w dłoniach i stopach, bezsennością, ich skóra staje się sucha , blada i zimna, ich włosy są łamliwe i nadmiernie wypadające. W początkowych stadiach choroby może pojawić się świąd lub obrzęk  podskórny, związany z nagromadzeniem się tkanki łącznej wiotkiej- tzw.obrzęk śluzowaty, najczęściej można zaobserwować go na dłoniach, powiekach i twarzy – pogrubienie rysów twarzy. Obrzęki najczęściej pojawiają się także wskutek nagromadzenia wody w tkankach z powodu osłabionej pracy nerek. procesu przemiany materii i gospodarki hormonalnej.

Pomimo braku różnicy w odczuwaniu apetytu, osoby z niedoborem hormonów tarczycy uskarżają się również na częste zaparcia i przyrost wagi. Osoby te mają także obniżone ciśnienie krwi i nie są w stanie wykonywać aktywności fizycznej. Może pojawić się chrypka i zmatowienie głosu jako skutek pogrubienia strun głosowych. Taki stan wywołuje często problemy z pamięcią, obniżenie nastroju i depresję oraz ogólny spadek odporności.

Chora tarczyca może wpływać również na zaburzenia miesiączkowania,problemy z zajściem w ciążę lub jej utrzymaniem

Wpływ nadmiaru hormonów tarczycy – nadczynność tarczycy

Innym zaburzeniem tarczycy jest nadprodukcja hormonów. Najczęstszymi objawami nadmiaru hormonów jest przyspieszenie metabolizmu, które skutkuje zwiększeniem częstości wypróżnień i ciągłą utratą wagi, osłabienie oraz ciągłe uczucie gorąca, nadpotliwość, nadmierne pobudzenie i nerwowość. Takie osoby są również niezwykle drażliwe, mają problemy z koncentracją oraz problemy ze snem. Ich skóra jest przepocona, natomiast włosy robią się cienkie i bardziej łamliwe. Czasem na podudziach i stopach pojawiają się czerwone, mocno swędzące plamy lub obrzęki, paznokcie stają się łamliwe, mają nierówną powierzchnię i zmieniony kolor. Często mamy do czynienia z kołataniem serca, ponieważ następuje przyśpieszenie czynności serca. Na skórze możemy obserwować wzmożony dermografizm tzn. występowanie zaczerwienienia skóry w miejscu uprzedniego jej potarcia oraz zaczerwienienie skóry twarzy i szyi. Przy wysiłku fizycznym u osób pojawiają się duszności i brak tchu.W przypadku nadczynności tarczycy możemy mieć wilczy głód a co za tym idzie zwiększony apetyt połączony z równoczesnym spadkiem wagi.W przypadku powiększenia tarczycy możemy mieć trudności z przełykaniem oraz osteoporozą. Charakterystycznym objawem przewlekłej nadczynności tarczycy jest tzw. wytrzeszcz oczu, fachowo określany orbitopatią tarczycową, towarzyszącą często chorobie Gravesa-Basedowa. Pojawiają się nieregularne i skąpe miesiączki co może doprowadzić do bezpłodności. Innymi objawami mogą być bóle głowy, bezsenność , drżenie rąk, łzawienie, światłowstręt a czasem zamazane podwójne widzenie.

Jak zbadać tarczycę?

  • badanie poziomu TSH (tyreoglobulina- hormon przysadki mózgowej sterujący pracą tarczycy)
  • badanie poziomu FT3 (trójjodotyronina)
  • badanie poziomu FT4 (tyroksyna)
  • badanie na przeciwciała przeciwko peroksydazie tarczycowej ( anty-TPO)
  • badanie na przeciwciał przeciwko tyreoglobulinie (anty-TG)
  • poziom witaminy B12( niedobór tej witaminy może przypominać objawy niedoczynności         tarczycy)
  • poziom witaminy D3 (większośćosób ma niedobór tej witaminy, ze względu na niedostatek     słońca oraz uszkodzenia wątroby)
  •  test białka c-reaktywnego  (CRP- badanie wykazuje stany zapalne w organizmie)
  • test hemoglobiny A1c ( test wykazujący poziom cukru we krwi)
  • badanie poziomu selenu (niedobór selenu powoduje uszkodzenie tkanki tarczycy i złą przyswajalność jodu  przez tarczycę)
  • badanie poziomu żelaza (tarczycowa peroksydaza jodująca zawiera cząsteczki żelaza, jest niezbędna do aktywacji tyreoglobuliby w tyroksynę i trójjodotyroninę)
  • badanie poziomu cynku (wpływa na metabolizm hormonów tarczycowych)
  • badanie pozionu jodu (70-80% jodu z całego organizmu znajduje się w tarczycy)
  • badanie poziomu welonienasyconych kwasów tłuszczowych Omega-3  (odpowiadają za wchłanianie witamin rozpuszczalnych w tłuszczach)
  • test na nietolerancję glutenu ( najnowsze badania donoszą,że  gluten może być przyczyną wielu chorób autoimmunologicznych, ponieważ po spożyciu glutenu wytwarzane są przeciwciała, które mogą atakować tkankę tarczycową).

Jak zauważa dyplomowany naturopata Piotr Łakomy z Centrum Terapii Naturalnych LALIMED: Powyższe testy mogą nam pomóc zdiagnozować problemy w pracy  tarczycy. Jednakże większość lekarzy i pacjentów opiera się tylko na badaniu poziomu FT3, FT4 i TSH. Jeśli wyniki tych testów wychodzą w normie często nie podejmuje się dalszych prób badania tarczycy.

Jednak doświadczenie pokazuje, że taczyca może produkować hormony w normie ale sama może być w stanie zapalnym, wtedy jedynie dodatkowe badania na przeciwciała tarczycowe (anty-TPO i anty-TG) wykażą stan zapalny tarczycy, który często przeradza się w trudną do zdiagnozowania chorobę HASHIMOTO.

Jednocześnie niedobór w/w pierwiastków makro- i mikroelementów może spowodować zaburzenia pracy tarczycy, chociażby sam jod jest niezbędnym pierwiaskiem wykorzystywanym do produkcji hormonów FT3 i FT4.

Przyczyny chorób tarczycy

Wszystkie  podane wtym arykule badania jednak wciąż wskazują na objawy jakie daje zaburzona praca tarczycy jednak zawsze warto poszukać przyczyny takich zmian i złej pracy tarczycy. Naturopaci z CENTRUM LALIMED podkreślają, że wielokrotnie główną przyczyną zaburzeń tarczycowych są bytujące w ciele kolonie wirusów, bakterii, grzybów lub pasożyty. Dlatego w prawidłowym leczeniu tarczycy musimy zbadaćsię na obecność pasożytów takich jak :

tasiemce, glisty czy przywry, które wielokrotnie wywołują stany zapalne tarczycy. Praktyka pokazuje, że także przebyta borelioza (choroba odkleszczowa) może spowodować w konsekwencji choroby tarczycy a także obecność takich wirusów jak Epstein Barr wirus czy HPV- wirus brodawczaka (Papiloma wirus), wirus świnki czy wirus Echo może być powodem zapalenia tarczycy i powstawania guzków czy woli tarczycowych. Pamiętajmy, że tylko usunięcie przyczyny wywołującej chorobę może trwale i skutecznie wyleczyć dany narząd, gdyż w innym przypadku będzie to tylko chwilowe zaleczenie. Jeśli nie usuniemy przyczyny choroby to musimy liczyć się z tym, że choroba zawsze może wrócić.

Jak więc widać, problemy z nadmiarem lub niedoborem hormonów tarczycy mogą skutkować wieloma bardzo różnorodnymi objawami. Aby skutecznie zdiagnozować przyczyny ich powstawania należy wykonać niezbędne testy. Bardzo pomocne w diagnozowaniu chorób tarczycy okazują się testy biorezonansowe np.VEGA TEST, za pomocą których można szybko i skutecznie określić przyczyny zaburzeń tarczycy. Takie testy możemy wykonać np.w Centrum Terapii Naturalnych LALIMED w Turce koło Lublina, gdzie w kierunku tarczycy można wykonać VEGA-TEST oraz kwantową analizę składu ciała w celu określenia niedoborów makro- i mikroelementów a także witamin niezbędnych do prawidłowej pracy tarczycy.

Niezwykle istotna w leczeniu chorób tarczycy jest dieta. Przede wszystkim należy wyeliminować gluten.Następnym krokiem jest suplementacja w kierunku niezbędnych minerałów i witamin . Osoby chore na niedoczynność tarczycy powinny wyeliminować z diety wysoko przetworzone produkty z dużą zawartością cukru ( słodycze i produkty zawierające cukier i słodziki. Osoby takie powinny unikać fast-foodów i napoi gazowanych i dodatków żywnościowych jak konserwanty, barwniki i polepszacze smaku i zapachu. Niektóre produkty spożywcze mogą osłabiać przyswajanie jodu. Należy do nich soja, warzywa kapustne, rzepa i brukiew,brukselka, kalafior czy brokuł. Niewskazane są też między innymi orzeszki ziemne, gruszki, truskawki, ziemniaki, kukurydza. W zastępstwie należy oprzeć swą dietę na warzywach i owocach w celu odkwaszenia organizmu, pamiętajmy, że stany zapalne rozwijają się znacznie szybciej w zakwaszonym środowisku.

Zaburzenia pracy tarczycy są niezwykle trudne zarówno do zdiagnozowania jak i do dalszego leczenia.  Dlatego osoby z takimi dolegliwościami powinny poważnie i systematycznie dbać o ten niezwykle ważny gruczoł, który wpływa na pracę wielu innych narządów w ciele.

Badanie w kierunku predyspozycji do nowotworów

profilaktyka nowotworowa

Osoby, które są nosicielami określonych wadliwych genów, są bardziej obciążone ryzykiem zachorowania na nowotwór. Ryzyko jest większe kilka, a nawet kilkanaście razy. Badania genetyczne na raka pozwalają na wcześnie zdiagnozowanie, ale i na wdrożenie procedur profilaktyki antyrakowej. Na czym polegają badania genetyczne na raka oraz kto w szczególności powinien je wykonać?

Dziedziczenie genów

Genom człowieka składa się z 23 par chromosomów, które zawierają około 23 tysięcy genów. Każdy człowiek dziedziczy dwie kopie większości genów, od obojga rodziców. Poprawność naszego DNA decyduje o naszym zdrowiu, rozwoju niektórych chorób, podatności na zachorowania oraz o możności uzyskania zdrowego potomstwa. Wśród genów mogą znajdować się te, które zwiększają ryzyko zachorowania na nowotwór. Mutacje w naszym DNA mogą także prowadzić do powstania innych chorób. Dlatego też badania genetyczne pozwalają na wykrycie ryzyka. To nic innego jak test, który pozwala na sprawdzenie poprawności naszej informacji genetycznej.

Około 5-10 % wszystkich nowotworów jest dziedzicznych, a więc przekazywanych z pokolenia na pokolenie. Na przykład szacuje się, że w Polsce dziedziczny rak piersi dotyczy około miliona kobiet – dowiadujemy się w Centrum Medycznym Krzysztof Sodowski z Katowic.

Kto powinien się przebadać?

Występowanie nowotworu u rodziców to tylko jedna z szeregu predyspozycji, że zachorujemy. Z badań powinny skorzystać także osoby, u których w rodzinie wiele nowotworów pojawiało się u jednej osoby lub na nowotwór chorowały osoby bardzo młode. To samo dotyczy osób, u których nowotwór występował w obu organach występujących parami, np. rak piersi, jajnika, nerki. Większym ryzykiem zachorowania są obciążone osoby, w których rodzinie nowotwory występowały w wielu pokoleniach. Kolejny powód to występowanie nowotworów rzadkich, takich jak rak dwunastnicy czy czerniak oka, lub nowotworów występujących nietypowo, np. rak piersi u mężczyzny. Mężczyźni dodatkowo wykrywają tego typu schorzenia z opóźnieniem, ponieważ nie stosują samobadania i badania piersi, które kobietom zalecane jest przez ginekologów. Choć nie znamy jeszcze wszystkich genów i mutacji, to współczesna medycyna dysponuje testami, które pozwalają wykryć predyspozycje do zachowania na nowotwór.

Leczenie wszawicy u dziecka – podstawowe informacje

leczenie wszawicy

Wszawica to zakaźna choroba, z którą najczęściej mamy do czynienia u dzieci uczęszczających do szkoły lub przedszkola. Dzieje się tak dlatego, że w grupie dzieci chętnie korzystają ze wspólnych akcesoriów do pielęgnacji włosów. Poza tym, maluchy chętnie zmniejszają dystans między sobą podczas zabawy, co powoduje częste stykanie się głowami i włosami, po których pełzają wszy.

Jak zapobiegać?

Aby zmniejszyć ryzyko zakażenia wszami, powinniśmy używać wyłącznie własnych szczotek i grzebieni, gumek i spinek do włosów. Poza tym, należy unikać kontaktu naszych włosów, z włosami innych osób. I o ile w przypadku osoby dorosłej zachowanie takiej ostrożności jest możliwe, o tyle dzieci podchodzą do tego raczej beztrosko. Dlatego wszawica u dzieci jest tak częsta.

Warto zastosować preparat odstraszający wszy np. Sora Lotion. Codzienne nanoszenie go na włosy przy pomocy wygodnego opakowania z atomizerem zapobiegnie zakażeniu.

Leczenie wszawicy

Im wcześniej rozpoczniemy leczenie wszawicy, tym lepiej. Dlatego powinniśmy sprawdzać włosy naszych pociech jak najczęściej, minimum raz na dwa tygodnie. Najlepiej przeglądać kolejne pasma włosów skupiając się również na skórze za uszami oraz z tyłu głowy. Te miejsca są szczególnie uwielbiane przez wszy. Jeśli zauważymy intruzów, czeka nas wizyta w aptece, gdzie kupimy preparat na wszy, np. szampon na wszy Sora Forte dla dzieci powyżej 3 lat lub płyn na wszy Sora Płyn dla dzieci w każdym wieku, również niemowląt. Bez względu na to, jakiego preparatu użyjemy, powinniśmy zastosować się dokładnie do instrukcji na opakowaniu. Dzięki temu nasze działania będą skuteczniejsze.

Preparat to nie wszystko

Jeśli odkryjemy, że nasze dziecko ma wszy, bezwzględnie musimy powiadomić dyrektora placówki, do której pociecha uczęszcza. Głównie dlatego, aby zapobiec epidemii w szkole lub przedszkolu. Następnie, gdy już zastosujemy preparat i wyeliminujemy wszy z głowy naszego dziecka, powinniśmy posprzątać mieszkanie i uprać wszystkie przedmioty, z którymi miały kontakt zarażone włosy, czyli pościele, maskotki, poduszki (w temp. minimum 60 stopni). Te rzeczy, których uprać nie możemy, najlepiej zapakować w szczelne worki i odłożyć na dwa tygodnie, aby mieć pewność, że wszystkie jajeczka wszy zostały zniszczone.

Zalety okularów progresywnych

okulary progresywne

Konieczność ciągłego zmieniania okularów o różnych mocach, do bliży i dali, jest utrapieniem zwłaszcza dla osób po czterdziestym roku życia. Rozwiązaniem tego problemu są okulary progresywne. To nieprawda, że wywołują bóle głowy i trudno się do nich przyzwyczaić. Ten mit pochodzi z czasów, gdy technologia progresywna znajdowała się jeszcze w powijakach. Obecnie jest to najbardziej zaawansowane rozwiązanie w dziedzinie optyki.

Jeszcze stosunkowo niedawno w użyciu znajdowały się okulary dwuogniskowe, zwane inaczej bifokalnymi. Ułatwiały one nieco życie osobom mającym problem z widzeniem zarówno z bliska, jak i z daleka, jednak komfort ich użytkowania wciąż był ograniczony z uwagi na gwałtowne skoki mocy. W nowoczesnych okularach progresywnych mankament ten został wyeliminowany.

Soczewki progresywne również składają się z kilku obszarów korekcyjnych, jednak oprócz tych umożliwiających komfortowe widzenie w dali (górna część soczewek) i w bliży (dolna część), mamy tu do czynienia także z obszarem pośrednim, gdzie zachodzi stopniowy, łagodny przyrost mocy korekcyjnej. Dzięki temu możliwe staje się niemal w pełni naturalne ostre widzenie przedmiotów znajdujących się w różnej odległości od patrzącego.

Na obrzeżach soczewek okularów progresywnych znajdują się też strefy peryferyjne, przez które nie da się widzieć wyraźnie, jednak w miarę wciąż trwającego postępu technologicznego również i ten problem powoli znika.

Im nowocześniejsza konstrukcja, tym większy zakres ostrego widzenia i tym większy komfort użytkowania – mówi przedstawiciel salonu optycznego Oculus we Wrocławiu.

Najlepsze do pracy

Dla osób, które przez większość czasu muszą „przełączać się” między patrzeniem na przedmioty znajdujące się bardzo blisko oraz te zaledwie tylko nieco dalej, polecane są przede wszystkim tzw. soczewki do pracy biurowej. Pole widzenia w odległości pośredniej jest w nich istotniej szersze niż w przypadku klasycznych okularów progresywnych i obejmuje dystans od mniej więcej 80 cm do 2 m. Soczewki te sprawdzą się więc w przypadku osób wykonujących prace biurowe, w których często spogląda się na różnego rodzaju dokumenty oraz na ekran komputera.

Rozwiązanie na miarę

Potrzeby i preferencje każdego użytkownika okularów są nieco inne, ale technologia progresywna również temu zagadnieniu wychodzi naprzeciw. Umożliwia bowiem tworzenie okularów spersonalizowanych, czyli „szytych na miarę”, dopasowanych do wady wzroku, jak też do stylu życia. Grunt to prawidłowy dobór soczewek w profesjonalnym salonie optycznym, w którym uzyskamy też fachowe wskazówki dotyczące wypracowania nowych nawyków patrzenia przez okulary. Dzięki temu przyzwyczajenie się do soczewek progresywnych zajmie zaledwie kilka-kilkanaście godzin, a my będziemy mogli w pełni korzystać z ich zalet, dołączając do rzeszy ludzi, którzy nie zamieniliby swoich okularów progresywnych na żadne inne.

Kiedy dziecko powinno zacząć nosić buty?

obuwie dzieciece

W życiu każdego dziecka przychodzi moment, kiedy zakłada ono pierwsze buty. Dla rodziców jest moment równie radosny, co niepewny. Zadają sobie wtedy mnóstwo pytań: jakie, kiedy, za ile, czy to faktycznie już. I bardzo dobrze, bo wbrew pozorom to nie taka prosta sprawa – pierwsze buty powinny spełniać szereg wymagań. I który moment jego życia będzie tym najwłaściwszym?

Przełomowy moment

Około 9-10 miesiąca życia dziecko zaczyna samo się poruszać – pełzać, może nawet raczkować, czołgać się. Jego stopy w swojej budowie są jeszcze dalekie od tego, jak będą wyglądały później i rozwijają się dość wolno, choć równolegle z resztą ciała. Krótko później przychodzi moment, kiedy podpierając się o ściankę kojca lub łóżeczka, zaczyna stać pionowo i robić pierwsze kroki – dalej się podpierając. W tym czasie jego nogi i stopy zaczną się intensywnie rozwijać, ponieważ zaczną dostawać impulsy i bodźce, które wcześniej nie miały miejsca. Brak butów jest dla stóp zbawienny, gdyż w żaden sposób nie ograniczają one sposobu, w jaki rozrasta się i formuje stopa – jest to jeszcze czas, kiedy chodzenie boso jest dla nich najzdrowsze. W końcu przychodzi moment, gdy zaczyna chodzić zupełnie samodzielnie, bez niczyjej pomocy. I to jest dobry moment, aby ustabilizować jego nogę, bo od teraz będzie używana bardzo, bardzo intensywnie.

Przemyślany wybór

Pierwsze buty dla naszego dziecka nie mogą być wybrane przypadkowo. Muszą one mieć pewne określone właściwości, aby dziecku pomagały w chodzeniu i stymulowały rozwój jego stóp, a nie w nim przeszkadzały. Przede wszystkim muszą być lekkie, aby nie przeciążać stopy i kolan – w ciężkich butach trudno się poruszać i równie trudno prawidłowo postawić stopę. Muszą też być wykonane z materiału, który będzie elastyczny i miękki (oczywiście bez przesady, byty mają być przede wszystkim stabilne), powinien też przepuszczać powietrze. Bardzo ważnym elementem butów dziecięcych jest ich czubek – palce muszą się w nim swobodnie poruszać i móc wyprostować w każdą stronę. Dziecku może też pomóc czubek delikatnie uniesiony w górę. Po czubku jedną z najważniejszych części dziecięcego buta jest jego podeszwa – musi być elastyczna i sprężysta, łatwo się zginać w miejscu, gdzie kończą się palce i zaczyna śródstopie. Pamiętajmy, że to właśnie podeszwą dziecko wyczuwa podłoże i to ona jako pierwsza się z nim styka – musi więc ona i amortyzować stopę, i mieć dobrą przyczepność.

Buty po starszym bracie

Wielu rodziców popełnia  pewien dość powszechny błąd – jako pierwsze buty wręcza dziecku buty po jego starszym rodzeństwie. Jedni tłumaczą to oszczędnością, inni tradycją – w jednym i drugim przypadku skutki mogą się okazać opłakane, ponieważ każdy ma indywidualny kształt stopy i chodzenie w czyichś butach sprawi, że stopa dopasuje się do rozchodzonej wkładki – a to zahamuje jej prawidłowy rozwój; nie mówiąc o tym, że rozchodzony but nie ma już takiej elastyczności i sprężystości, jak nowy. Dobrym rozwiązaniem jest zakup butów szytych ręcznie, np. w sklepie Trammpy.pl.

Leczenie stulejki

stulejka

Stulejka występuje u chłopców oraz mężczyzn. Jest schorzeniem wrodzonym lub nabytym i polega na zwężeniu ujścia napletka utrudniające, a nawet uniemożliwiające zsunięcie napletka z żołędzia. Jak wyleczyć ten wstydliwy objaw? O tym w poniższym artykule.

Przyczyny i objawy stulejki

Stulejka często jest schorzeniem nabytym, które powstaje w wyniku nieprawidłowej pielęgnacji penisa, niewłaściwych nawyków higienicznych oraz stanów zapalnych cewki moczowej, żołędzia lub napletka. Jest to zatem zarówno problem dzieci, jak i dorosłych mężczyzn, którzy często, mimo wiedzy o problemie, wstydzą się iść do lekarza i poddać się zabiegowi i wyleczyć stulejkę.

Stulejką u małego 3-letniego chłopca będzie niemożność zsunięcia napletka z żołędzia – jest on nadal do niego przyklejony mastką, czyli białą lub żółtą wydzieliną, która jest gromadzona pod napletkiem. Trzeba pamiętać, aby nie ściągać go na siłę, gdyż może to tylko przysporzyć więcej bólu. W tym przypadku jak najszybciej należy udać się do lekarza. U nastolatka lub dorosłego mężczyzny stulejkę można stwierdzić, gdy napletek nie zsuwa się lub tylko częściowo zsuwa się z żołędzia.

Skutki nieleczonej stulejki

Stulejka może być przyczyną komplikacji zdrowotnych, do których zalicza się:

  • Kłopoty w życiu seksualnym – przy próbie podjęcia współżycia mężczyzna odczuwa ból z powodu niemożności zsunięcia napletka.
  • Załupek, czyli uwięzienie napletka w rowku zażołędnym – doprowadza do tego próba podjęcia współżycia lub ściąganie na siłę napletka z żołędzia.
  • Uniemożliwienie prawidłowej higieny intymnej – nieusuwanie mastki powoduje stany zapalne cewki moczowej, dróg moczowo-płciowych i prostaty.

Zabieg usunięcia stulejki

U dzieci stulejkę można leczyć maściami sterydowymi, które są w stanie doprowadzić do odklejenia napletka i przywrócenia jego funkcji. W większości przypadków niezbędna jest jednak drobna operacja, która polega na poszerzeniu ujścia napletka, by swobodnie mógł zsuwać się z żołędzia lub na całkowitym jego usunięciu, czyli obrzezaniu – wyjaśnia Piotr Kowalski, który prowadzi Gabinet Urologiczny i pomaga w diagnozowaniu oraz leczeniu chorób natury urologicznej.

Leczenie operacyjne może być przeprowadzone w znieczuleniu miejscowym lub ogólnym – jeżeli pacjent ma niski próg odczuwania bólu. Po zabiegu zakładany jest opatrunek, który zmienia się po 24 godzinach. Ponadto, żeby ograniczyć obrzęk po operacji, pacjent powinien przyjmować leki przeciwbólowe i antybiotyki.

Medycyna estetyczna – charakterystyka

medycyna estetyczna

Zabiegi medycyny estetycznej – kojarzone najczęściej z gwiazdami filmu i telewizji – przez długi czas były poza zasięgiem portfela przeciętnego Kowalskiego. Z czasem jednak wiele się zmieniło, również w świadomości społeczeństwa, na temat tego, na czym polegają te zabiegi i dziś pacjentów przybywa. Co możemy zyskać idąc na zabieg medycyny estetycznej?

Medycyna estetyczna a chirurgia plastyczna

Medycyna estetyczna jest bardzo często mylona z chirurgią plastyczną. Różnią się one przede wszystkim inwazyjnością – pierwsza jest mało inwazyjna, są to często bardzo proste zabiegi, które wykonuje się szybko i bezboleśnie, nie potrzeba do nich nawet znieczulenia. Takie zabiegi służą głównie poprawieniu i korekcie estetyki ciała i skóry. Natomiast chirurgia plastyczna, to już dużo większa ingerencja w organizm, ale i zakres wykonywanej zmiany może być większy.

Do niedawna klientami klinik i gabinetów medycyny estetycznej były najczęściej osoby pracujące w zawodach medialnych, gdzie wygląd jest jedną z kluczowych spraw życia zawodowego: aktorzy, prezenterzy, piosenkarze czy modele. To się jednak zmienia. Oczywiście panie korzystają z medycyny estetycznej znacznie częściej niż panowie, którzy stanowią zaledwie ¼ wszystkich klientów.

Nie tylko dla przyjemności

W gabinecie medycyny estetycznej można poprawić praktycznie każdą część ciała: wykonać lifting twarzy, ust, powiek, zlikwidować zmarszczki, poprawić jakość skóry, odessać tłuszcz z brzucha, wymodelować łydki, przeszczepić włosy, można też zadbać o wygląd narządów płciowych. Panowie mogą je sobie powiększyć, a panie przywrócić wygląd sprzed porodu lub z lat młodości. Oferta zabiegów jest bardzo szeroka, a lekarze tak wykwalifikowani, że poradzą sobie również z nietypowymi przypadkami. Wiele zabiegów można wykonać w ramach NFZ. Warto wiedzieć, że na zabiegi medycyny estetycznej przychodzą nie tylko ci, którzy chcą po prostu upiększyć swoje ciało, ale również ci, którzy np. ulegli wypadkowi, są po operacji, urodzili się z defektem lub mają komplikacje zdrowotne. Dla takich medycyna estetyczna nie jest już dodatkową przyjemnością, ale ratuje i ułatwia życie.

Leczy nie tylko ciało

Wielu z nas ma duże kompleksy na punkcie swojego ciała i marzy o tym, aby je zmienić. Łatwo wtedy wpaść w pułapkę myślenia, że dzięki takiej korekcie nasze życie ulegnie całkowitej zmianie. Oczywiście nigdy tak nie będzie, jednak poziom samooceny i pewność siebie rzeczywiście mogą się podnieść, dzięki czemu nabierzemy większej pewności siebie w kontaktach zewnętrznych.

Pacjenci naszego gabinetu często wychodzą z zabiegu bardzo odmienieni, z chęcią do życia i zaprzyjaźnieni ze swoim ciałem. Można powiedzieć, że taki zabieg działa trochę jak psychoterapia, bo nie tylko rozwiązuje problem, ale też pozytywnie nastraja – zdradza nam dr Pernak, od wielu lat prowadzący swój gabinet.